GEDICHT VAN DE DORPSDICHTER

door Gaston Bannier

dorpsdichter van Bussum



De telefooncel

Daar, tussen de laatste tien

KPN telefooncellen van Nederland,

die als tastbaar bewijs uit een groen verleden

dicht bij elkaar gegroepeerd

tot kunstwerk getransformeerd

staan te wachten op cht bezoek,

dacht ik weer terug aan die zomer van toen.

Ik was achttien

en de lucht boven mijn eenzame dorp,

gebouwd op de zware grond van het zuiden,

trilde die hele dag al ongekend van verlangen.

Met bonkend hart en genoeg kwartjes op zak

fietste ik ’s avonds naar het marktplein,

waar de enige telefooncel stond

die ons kleine plaatsje rijk was,

en liep eerst met knikkende knien

wel een half uur lang rondjes

om dat glazen, stalen huisje,

om maar niet te hoeven horen

dat ze niet thuis was

en dat ik beter niet meer kon bellen

want ze was al op iemand,

totdat mijn lijf als in trance

vanzelf naar binnen ging,

de muntjes in het toestel verdwenen,

ik haar nummer draaide,

haar stem hoorde

en niet verder kwam dan:

‘Met Gas...Gas…’

en zij giechelen moest

omdat ze wist dat k dat was.

Geluk heeft soms aan een half woord genoeg

en ‘timing is everything’.

Zojuist kreeg ik een smsje van mijn goede vriend,

of ik zijn mail gelezen had

en nog van plan was te reageren!

De mobiele telefoon als postbode van het telegram.

Door de snelheid van de digitale wereld

waarin je overal en met iedereen tegelijk,

te pas en te onpas,

virtueel kan verkeren,

is het voor velen alle dagen onomwonden feest,

maar ik ben nog nooit zo vaak verkeerd verbonden geweest!

Aan dat bonkende hart en genoeg kwartjes op zak,

zodat ik weloverwogen moest bepalen wat ik zou gaan zeggen,

denk ik vaak met weemoed terug.

‘Timing is everything’.

Op tijd stoppen kunst!